TARİH: Mayıs 2008
GAZETE/DERGİ: Birgün
Yuvarlanan taş yosun tutmaz
Shine a Light Beacon Tiyatrosu’nda Rolling Stones’un Clinton Vakfı yararına verdiği bir konserin filmi ağırlıkla. Arada yönetmen Scorsese’nin film öncesi grubun çalacağı parçaların listesini umutsuzca alma çabaları ya da grupla zaman içinde yapılmış röportajlar da var. Her geçen gün daha da sevimsizleşen Hillary Clinton ve eşi de görünen kişilikler arasında.
Fakat yine de ‘Shine a Light’ın basit bir konser filmi olmadığını düşünüyorum. Aklıma gelen en yakın örnek sanırım çok az kişinin İf İstanbul’da gösterildiğinde izlediği ‘Zidane: Bir 20. Yüzyıl Portesi’ filmi. Söz konusu filmde Zinedine Zidane bir maç boyunca çeşitli kameralar tarafından izleniyordu. ‘Shine a Light’ böyle yapmıyor ama buna yakın bir şey yapıyor. Kamera grup elemanlarından kime yaklaşıyordu onun sesini amplife edilmiş şekilde duyuyoruz. Yani onun sesi ön plana çıkıyor. Bu da bir grubun birlikte verdiği konserin toplam duygusundan çok birlikte iş yapan ama birbirlerinin içinde erimiş değil, yan yana işini yapan insanlar duygusunu veriyor. Tabii ki en ön planda Mick Jagger var. Adam 62 yaşında ama 26 yaşındaki halinden farksız sahnede. Keçi gibi zıplıyor, hopluyor ve şarkısını söylüyor. Yüzü dışında vücudu hiç yaşlanmamış sanki. Gitarist Keith Richards ise yaşlı bir kadına benziyor sürmeli gözleri ve takıp takıştırdıklarıyla. Semiha Berksoy’un yaşlı haline benzeyecek, biraz daha abartsa makyajı. Seyirciler ise belli ki New York’un seçkinlerinden oluşuyor ve ön planda grubun yaşıtları değil çoğunlukla fıstık gibi kızlar bulunuyor. Acaba ön sıralarda 60’ını aşmış kadınlar ve erkekler olsaydı nasıl olurdu? Mick ve Keith aynı performansı sergileyebilirler miydi? Keith “merhaba mavili fıstık” diye kime laf atacaktı o zaman?
Konserin konukları da var: White Stripes’tan Jack White, Christina Aguillera bunlar arasında. Bir de blues’un aslını temsilen Buddy Guy. Keith Richards’ın sahneyi terk eden Buddy Guy’a gitarını hediye etmesi, nedense hoş bir saygı jestinden çok, tatsız bir lütuf duygusu veriyor (bana en azından). Ustalar çıraklara gitarını verir, tersi değil.
Mick’le Christina sevişme provalarını sahnede gerçekleştiriyorlar. Jack White kendisine yakışan bir performans sergiliyor.
Rolling Stones büyük bir gösteri topluluğu, büyük bir sirk. Ali Sami Yen’deki konserlerinde de böyle düşünmüştüm. Şarkılarını çok sevmeme rağmen sıkılmıştım konserde. Beacon Tiyatrosu çok daha küçük olmasına rağmen yine samimi bir konser duygusundan çok, o sirk duygusu ağır basıyor. Benim sirk yaşım geçti ama Mick’in geçmiyor. Filmde 60’lı yıllarda yapılmış bir röportajda daha iki yıllık bir sahne geçmişi olan Mick’e gazeteci (o dönemin gazetecileri çok salak) soruyor: “Daha kaç yıl müzik yapacağınızı düşünüyorsunuz?” Mick: “En az bir yıl daha idare edecek materyalimiz var”. O günlerdeki naif Mick’i görme şansımız olmadığına göre bununla idare etmekten mutlu olmaya çalışacağız.
Shine a Light Yönetmen: Martin Scorsese, Oyuncular: Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts Türü: Belgesel, Müzikal Süre: 122 dakika